Van ‘niet meer ziek’ naar ‘gezond’

achter-de-wolken:

Niemand krijgt het in het leven cadeau. Het is wat je er zelf van maakt. Onderstaand blog geschreven door een mooie, sterke, lieve vrouw deel ik graag met jullie. Laat je inspireren!

 

Wilskracht: Het vermogen om iets te willen en die wil ook uitvoeren.

Ik dacht bij personal training aan iemand die tegen je schreeuwt dat je met je logge lijf nou eens echt in beweging moet komen. Die, als je een week slecht gegeten hebt, zegt: “we gaan een half uur extra door het bos vandaag.” en die, als je dan hijgend op de grond ligt, met het schuim op je mond, nadat je anderhalf uur volledig over je grenzen bent gegaan, zegt: “slappeling, ik wist het wel, met jou valt niks te beginnen.” Waarna je weer even ver bent als voor dit hele traject. Wel met het vermogen om iets te willen, maar niet met het vermogen om die wil ook uit te voeren. Dit alles was iets wat me niet zo aantrok in het trainen met een personal trainer. Gelukkig kreeg ik de eerste sessies cadeau. Aangezien je een gegeven paard niet in de bek kijkt, heb ik snel een afspraak gepland en kon ik ervaren dat personal training door Willskracht betekent dat je je eigen kracht gaat ontdekken op een leuke, afwisselende en uitdagende manier. Degene die het cadeau gaf had goed door, dat ik wel de wil had iets te veranderen aan mijn leefstijl, maar op dat moment niet de mogelijkheid had die wil ook uit te voeren.

Mijn startpunt bij WillsKracht was als volgt: het was twee jaar na het afronden van een borstkankerbehandeling met alles er op en eraan waarbij ik anderhalf jaar lang, telkens over mijn (pijn)grenzen moest gaan om behandeling te kunnen ondergaan. Gelukkig werd ik beter, dus het was het allemaal waard. Maar de restschade was er ook: op mijn 37ste in de overgang, met bijbehorende klachten; lymfoedeem in mijn linkerarm; implantaten onder mijn borstspieren, die altijd koud blijven en bij elke vorm van spierkracht vervormen en verschuiven; tenen waar geen gevoel meer in zit, door de ene chemo, woordvindingsproblemen en concentratiestoornissen door de andere chemo; vermoeidheidsklachten door de bestraling.

 

Het gekke is, het eerste jaar van mijn herstel, nam ik het allemaal voor lief. Ik was zo blij dat ik het overleefd had, dat ik de restklachten voor lief nam. Hoe verder het ziek zijn achter mij lag, hoe lastiger ik het vond om weer in beweging te komen. Ik had mezelf tijdens mijn ziekte beloofd dat ik mezelf nooit meer iets hoefde te onthouden. Ik ging er lekker op los leven, genieten van de mooie dingen, zo min mogelijk restricties. Werken ging weer lekker, dat vond ik altijd al fijn om te doen, maar bewegen voelde bijna als een straf. Eten, daarentegen, ging prima, ook daarin vond ik het lastig mezelf dingen te ontzeggen, dus de kilo’s vlogen er aan. Daardoor werd bewegen nog minder aantrekkelijk.

Er moest iets veranderen dus…. Ik begon met hardlopen, dat ging niet van harte, maar ik hield het wel vol met enige regelmaat. Maar echt opbouwen lukte niet, ik bleef een jaar lang steken op een afstand van circa 4 tot 5 kilometer en dan echt met grote moeite.

Willeke Kremer van Willskracht keek met me mee in het begin. Ze checkte mijn fysieke capaciteiten en mentale barrières. Daarna maakte ze een training op maat, dat wil zeggen: elke training, vanaf het eerste begin, werd ik uitgedaagd, telkens boekte ik vooruitgang. En wat ik knap vind, ik heb geen één keer het gevoel gehad dat ik over mijn grenzen moest gaan. Willeke kon goed zien wat ik kon en deed daar telkens een schepje bovenop. In het begin was twee keer speedladder en zijwaarts terug al bijna te veel van het goede, nu kan ik vijf keer speedladder en kikkersprong terug en dat is dan nog maar het begin van de training.

Het sporten ging lekker, maar ik vergat even dat gezond eten minstens zo belangrijk was, dus ik kwam vier kilo aan in het eerste half jaar. Een lijf in de overgang doet zijn best vet te sparen dus dit vergde een nieuwe aanpak. Willeke heeft een paar tips gegeven om kleine wijzigingen aan te brengen in mijn eetpatroon, waarbij ik voor mijn gevoel geen afscheid heb hoeven nemen van mijn bourgondische leefstijl. Langzaam maar zeker gaan de kilo’s vet er af. Het zou zeker sneller kunnen dan dat het nu gaat, maar dan ga ik dingen zo drastisch anders doen, dat ik vermoedelijk ook weer snel aan kom als het “nieuwe” er af is en ik weer verval in mijn “oude” eetpatroon.

Waar Willskracht me mee geholpen heeft? Willeke heeft me zeker niet op sleeptouw genomen, maar is naast me gaan staan (vaak letterlijk) om me aan te moedigen en me verrast te laten zijn over wat ik wèl kan. Tussen de trainingen door was er met enige regelmaat app-verkeer over mogelijke blessures, vragen over voeding en geleverde prestaties (die ik natuurlijk trots vermeldde). Willeke is hartstikke betrokken en enthousiast en liet me weer lol krijgen in het sporten. De regie over het traject ligt dus echt bij mij, de inhoud bepaalt zij. Het trainen is motiverend en leuk en als het soms even tegen zit, biedt Willeke een luisterend oor om vervolgens gewoon weer lekker te trainen en te ervaren dat je ondanks gedoe wel lekker kan sporten img_0897en daarna het gedoe weer een stuk beter aan kan!

 

 

1 Comment on “Van ‘niet meer ziek’ naar ‘gezond’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *